Wednesday, August 8, 2012

Dreams...

            რომანტიკოსი ადამიანები მრავლად არიან ჩემ ირგვლივ,მეც ასეთი ვარ.ხშირად ვშორდები რეალობას და ოცნების მორევში ვეშვები.ჩემი ოცნებები უსაზღვროა,მათი ახდენის სურვილი–დაუღალავი.რალისტსაც კი აქვს ოცნება,რომელიც ბრძოლის ჟინს მატებს,უსახავს იმედს ფეხზე წამოდგომისას,თითქოს  შინაგანად გვასაზრდოებს იგი.ზოგი ძნელად მისაღწევზე ოცნებობს,ზოგიც–აუხდენელზე.როგორც კი რაიმეს ავიხდენ ხოლმე,ის უკვე ჩემთვის აზრს კარგავს.თავიდან სიამოვნებას მანიჭებს იმის ცოდნა,რომ მე ეს შევძელი.რამდენიმე დრის შემდეგ კი ვთვლი,რომ რთული სულაც არ ყოფილა და არც რაიმე დაპრკოლებას წარმოადგენდა.
       ამ ზაფხულს დაქალი ჩამომივიდა და ასეთი რამ მითხრა:,,ოცნებაც კი აღარ მაქვს,არაფერზე ვოცნებობ.ადრე ტანსაცმელი მინდოდა,მერე მობილური,ახლა არაფერი მინდა.''
       მისმა ნათქვამმა მაგრძნობინა როგორი ცარიელი იყო.
ჩემი მეგობარი ძალიან შეძლებულია და შესაბამისად ყოველ სურვილს,რომილიც თავში მოუვა,ისრულებს.ხშირად ვწუწუნებ ხოლმე,რომ იგვიანებს ოცნების ფრინველი ჩემთან მოსვალას და ჩემს ცაში აჭრას.მეგობრის სიტყვებმა კი დროებით ჩამიცხრო წადილი ყოველივეს ახდენისა.დავფიქრდი,როგორი ცარიელი ვიქნებოდი მეც,ყველ ოცნებას რომ შეეძლოს გონებაში დაბადების შემდეგ,სიცოცხლის გაგრძელება რეალობაში.ფუჭი გახდებოდა და ცხოვრების მიზანსაც გულის ბნელ კუთხეში მივაგდებდი,მტვერდაყრილს ალბათ დიდი ძიების შემდეგ ტუ ვიპოვიდი და კვლავ წუწუნი,სინანული,ცრემლები მომიცავდნენ.ზოგჯერ  მართლაც კარგია ვერ შეძლო ოცნების ახდენა.ჩემი ყოველი ფიქრი რომ ცოცხლდებოდეს ქაოსი იქნებოდა ირგვლივ...
     გავა დღეები და ისევ ვეტყვი თავს:ადექი და ისევ შემართებით იბრძოლე შენი სურვილების განსახორციელებლად,დახატე სამყარო თავად,გააფერადე და ამ თბილი ფერებით მორთე სხვებიც...

No comments:

Post a Comment